Το πρώτο Ελληνικό Transsexual Portal σας καλωσορίζει !!!
Προφίλ | Όροι χρήσης | Άρθρα | Forum | Chat | Αγγελίες | Βιβλίο Επισκεπτών
Site map
Αρχική σελίδα
 TRANSSEXUAL NEWS
 
ΕΝΟΤΗΤΕΣ
Η άποψη του Transs.gr
Σύντομο σχόλιο από το transs.gr
Συνεντεύξεις του transs.gr
Καταγγελίες του Transs.gr
Απόψεις
Σωματείο Υποστήριξης Διεμφυλικών
Trans Διεκδικήσεις
Transgender day of Remembrance
Ομάδα Αλληλοβοήθειας
Ψυχολογική Υποστήριξη
Trans Προσωπικότητες
Trans Συγγραφείς
Trans Ποίηση
Trans Βeauties
TV - Video
Υγεία
Χρήσιμα tips
«Συμβουλές Ομορφιάς»
Συνεντεύξεις
Αφιερώματα
Ε Κ Δ Η Λ Ω Σ Ε Ι Σ
Διαγωνισμοί
Δελτία Τύπου Οργανώσεων
Αναδημοσιεύσεις
Βίντεο της ημέρας
Σαν Σήμερα - LGBT People in History
Chat
Trans Newsletter
Συντάκτες και συνεργάτες
ΒΙΒΛΙΑ
Trans Λογοτεχνία
Trans Δοκίμια
Trans Βιογραφίες
Trans Ξενόγλωσση Λογοτεχνία
Trans Ξενόγλωσσα Δοκίμια
LGBT Θέατρο - Κινηματογράφος - Τέχνες
Gay Λογοτενία
Gay Βιογραφίες
Gay Ποίηση
Gay - Lesbian Μελέτες- Δοκίμια
Lesbian Λογοτενία
Lesbian Ποίηση
Eρωτική Λογοτεχνία
Σεξουαλικότητα
BDSM - S/M Λογοτεχνία
Γενική Λογοτεχνία
Ψυχολογία
Βιογραφίες
Επιστημονική φαντασία
Ιστορία
Φωτογραφία- Γραφικές τέχνες
Παρουσίαση - Βιβλιοκριτική
Rainbow Είδη Δώρων
Είδη Δώρων
DVD
Trans DVD
Gay DVD
Lesbian DVD
MAGAZINES - ΠΕΡΙΟΔΙΚΑ
Trans Ξενόγλωσσα Περιοδικά
GREEK PRESS & MAGAZINES
Η ΠΡΟΣΦΟΡΑ ΤΗΣ ΕΒΔΟΜΑΔΑΣ
Τρία βιβλία μαζί με dvd
ΣΤΡΕΛΛΑ Το βιβλίο μαζί με το Dvd 19.90
ΝΕΑ ΠΡΟΪΟΝΤΑ [ 97 ]
ΠΡΟΣΦΟΡΕΣ [ 124 ]
 
 LINKS
 
Newsletter
Παρακαλούμε εισάγετε το e-mail σας αν θέλετε να καταχωρηθείτε στην λίστα αλληλογραφίας μας για να ενημερώνεστε σχετικά με τις δραστηριότητες και τα προϊόντα μας, προσφορές, κλπ.
Αναδημοσιεύσεις
.
**** Αναδημοσιεύσεις από τα αγαπημένα μας Blogs και ΜΜΕ ***
Tεχεράνη, η πρωτεύουσα των τρανσέξουαλ
Aπό το 1979 ο ηγέτης της Iσλαμικής Eπανάστασης Aγιατολάχ Pουχολάχ Xομεϊνί έχει εκδώσει φετφά επιτρέποντας σε άνδρες και γυναίκες να αλλάζουν φύλο
 
Tεχεράνη, η πρωτεύουσα των τρανσέξουαλ
CAROLINE MANGEZ
 


Μπορεί να αιφνιδιάζει, αλλά είναι αλήθεια. H Τεχεράνη δεν είναι μόνο η πρωτεύουσα της Ισλαμικής Δημοκρατίας του Ιράν αλλά και μια από τις πρωτεύουσες του κόσμου με τον μεγαλύτερο πληθυσμό σε τρανσέξουαλ. Κι αυτό χάρη στον Αγιατολάχ Ρουτολάχ Χομεϊνί...

Με χαμόγελο. Αριστερά η Αθηνά, που κάποτε ήταν αγόρι, και δεξιά ο Μιλάντ, που μέχρι τα 26 του έζησε σαν κορίτσι. Και οι δύο άλλαξαν φύλο και ζουν στην πρωτεύουσα της Ισλαμικής Επανάστασης, την Τεχεράνη

Δεν είχε συμπληρωθεί ούτε μια πενταετία από την Ισλαμική Επανάσταση του 1979 και οι διώξεις των τρανσέξουαλ ήταν συνεχείς. Αρχές της δεκαετίας του 1980, ο απόλυτος αρχηγός της Ισλαμικής Δημοκρατίας, Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί, δέχεται στα δωμάτιά του έναν απρόσκλητο επισκέπτη. Το όνομα αυτού Φερεϊντούν ή αλλιώς «μια γυναίκα που ήταν παγιδευμένη στο σώμα ενός άνδρα». Ο Φερεϊντούν είχε προσπαθήσει αναρίθμητες φορές μέχρι τότε να κατοχυρώσει νόμιμα το δικαίωμα της ακρόασης από τον ανώτατο θρησκευτικό και πολιτικό ηγέτη - ανεπιτυχώς όμως. Έτσι, αποφάσισε να διεισδύσει παράνομα. Ο Φερεϊντούν είδε τελικά τον Χομεϊνί και τον έπεισε ότι η ζωή του ήταν μαρτυρική. Λέγεται μάλιστα ότι του... αποκάλυψε τα στήθη του - τα οποία είχαν αναπτυχθεί χάρη στις ορμόνες που έπαιρνε - για να τον πείσει να συγκατανεύσει σε εγχείρηση αλλαγής φύλου. Τα κατάφερε. Μάλιστα ο Χομεϊνί εξέδωσε φετφά - θρησκευτικό διάταγμα - επιτρέποντας σε άνδρες και γυναίκες να αλλάζουν φύλο. Αυτή είναι η μία εκδοχή...

H άλλη λέει ότι όταν ο μεγάλος Αγιατολάχ πληροφορήθηκε πως ένα ζευγάρι δεν μπορούσε πλέον να απολαύσει ερωτική ικανοποίηση, τους συμβούλευσε να αλλάξουν φύλο και αφού η γυναίκα γινόταν άνδρας και ο άνδρας γυναίκα, να ξαναπαντρευτούν.

Γεγονός είναι πάντως ότι φετφά εξέδωσε.

Ο XANTI ΕΓΙΝΕ ΑΘΗΝΑ

Οι ιμάμηδες τού έδωσαν την άδεια

Είκοσι ετών η εκφραστική Αθηνά, συγκαταλέγεται στις γυναίκες που ήθελαν, όπως λέει, να «απελευθερωθούν» από το σώμα του άνδρα στο οποίο τις φυλάκισε η φύση. Πιστή μουσουλμάνα η μητέρα της, επισημαίνει ότι αν δεν το επέτρεπαν οι τρεις ιμάμηδες, δεν θα έδινε ποτέ την άδειά της στον γιο της Χαντί να γίνει η σημερινή Αθηνά «ακόμη κι αν αυτό τον οδηγούσε στην αυτοκτονία». «Αυτοί οι τρεις μεγάλοι Αγιατολάχ είπαν ότι πρέπει να χειρουργηθεί το συντομότερο δυνατό». Έτσι κι έγινε και σήμερα το μόνο που φαίνεται να την ενδιαφέρει είναι αν ο γιος της θα της χαρίσει εγγόνια. Σε δύσκολη θέση ο πατέρας, θυμάται ότι ξυλοκόπησε άγρια τον γιο του όταν αποκάλυψε ότι ήθελε να γίνει γυναίκα. «Δεν μπορούσα να το δεχτώ. Τον χτύπησα μέχρι που προσπάθησε να αυτοκτονήσει». Και αυτός όμως σήμερα έχει συμβιβαστεί με τη νέα κατάσταση και δεν επιτρέπει στην Αθηνά να κυκλοφορήσει στην πόλη χωρίς τσαντόρ.

Ο πρωτοπόρος γιατρός

H ΜΑΧΜΠΟΥΜΠΕΧ ΕΓΙΝΕ ΜΙΛΑΝΤ

O 30χρονος Μιλάντ, ο οποίος ευχαριστεί τον Αλλάχ πέντε φορές την ημέρα, δεν παραλείπει ποτέ να απευθύνει μια ειδική προσευχή για τον Αγιατολάχ Ρουχολάχ Χομεϊνί. «Χωρίς αυτόν», λέει, «όλοι οι τρανσέξουαλ θα έπρεπε να εγκαταλείψουν το Ιράν. Ήταν ο πρώτος που εξέδωσε φετφά για αλλαγή φύλου».

Τα μόνα σημάδια πάνω στον Μιλάντ, πρώην Μαχμπουμπέχ που μαρτυρούν την πρότερη ζωή του είναι οι δύο τρύπες στα αυτιά του, όπου η μητέρα του, η Φατίμα, προσπαθούσε να κρεμάσει σκουλαρίκια. Ήταν εννιά όταν ο πατέρας της την έπιασε στο κρεβάτι με άλλα κορίτσια. Στα 12 προσπαθώντας να «ξυπνήσει» τη θηλυκότητα της κόρης του, την ανάγκασε να παντρευτεί έναν 30χρονο εξάδελφο. H Μαχμπουμπέχ έπεσε θύμα βιασμού και το 'βαλε στα πόδια. «H αστυνομία με παρέδωσε στον πατέρα μου κι εκείνος συμφώνησε να πάρω διαζύγιο, αφού πρώτα τον προειδοποίησα ότι θα αυτοκτονούσα».

Λίγα χρόνια αργότερα, η Μαχμπουμπέχ ανακάλυψε ένα βιβλίο για τους τρανσέξουαλ και μαζί μ' αυτό την ύπαρξη του Μιλάντ... Δεδομένου ότι οι κληρικοί είναι εξουσιοδοτημένοι να έχουν λόγο για κάθε τομέα της ζωής των πιστών, στράφηκε σ' αυτούς. «Πρώτα είδα έναν γιατρό του Δημοσίου και στη συνέχεια, επί ενάμιση χρόνο, άλλους ειδικούς και ψυχιάτρους. Μου έκαναν εκατοντάδες εξετάσεις και εγκεφαλογράφημα. Στο τέλος ένας δικαστής-κληρικός ενέκρινε την εγχείρησή μου». H Μαχμπουμπέχ είχε γίνει ήδη 26 χρόνων...

«Δεν μας άρεσε καθόλου στην αρχή», εξηγεί σήμερα η Φατίμα. «Χρειαζόμασταν κάποιον να μας ενημερώσει», λέει ο πατέρας, «να μας εξηγήσει ότι δεν θα υπήρχε καμία διαφορά ανάμεσα στο παιδί μας και στους άνδρες».

«H οικογένειά μου με πέταξε έξω», θυμάται ο Μιλάντ. «Έπρεπε να βρω χρήματα, έτσι δούλευα οδηγός σε ταξί από τις έξι το πρωί μέχρι τα μεσάνυχτα και τις υπόλοιπες ώρες κοιμόμουν στο αυτοκίνητο». H διαδικασία των εγχειρήσεων δεν έχει τελειώσει ακόμη: σε 23 επεμβάσεις υποβλήθηκε ο Μιλάντ μέσα σε τρία χρόνια και άλλη μία - η τελευταία - έχει προγραμματιστεί μέχρι το τέλος του 2005.

«Προτιμώ να πεθάνω». «Ο γιατρός μου, ο δρ Χατίρ, έχει κάνει υπέροχη δουλειά. Σύντομα, καμία γυναίκα δεν θα αντιλαμβάνεται τη διαφορά. Είναι πρωτοπόρος. Το έκανε αυτό και πριν από την Επανάσταση. Είμαι το μοναδικό άτομο στο Ιράν και ίσως σε όλο τον κόσμο που έχει προχωρήσει σε αυτό το θέμα τόσο πολύ, ιατρικά εννοώ. H τελευταία εγχείρηση όμως ήταν και η πιο δύσκολη». Οι φίλοι του έκλαιγαν στον διάδρομο του νοσοκομείου, ο ίδιος στο χειρουργικό κρεβάτι έλεγε τις τελευταίες του προσευχές, όμως δεν επέτρεψε στον γιατρό να σταματήσει: «Συνέχισε, προτιμώ να πεθάνω παρά να παραμείνω γυναίκα», τον ενθάρρυνε.

Πάντως ο Μιλάντ ξέρει καλά πως ολόκληρη η ζωή του μπορεί να μη φθάσει για να νιώσει, εκτός από τη θρησκευτική, την κοινωνική αποδοχή στη χώρα του. Οι τρανσέξουαλ όπως και οι ομοφυλόφιλοι δέχονται επιθέσεις και σκληρές διώξεις. Στην περίπτωση των ομοφυλοφίλων μάλιστα, η τιμωρία μπορεί να φθάσει και στη θανατική καταδίκη.

ΕΠΙΜΕΛΕΙΑ: Ρένα Δημητρίου

.
Αναδημοσιεύουμε από ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

Κοριτσάκι από την Κένυα προσεύχεται για την καταπολέμηση του AIDS. Το 68% των κρουσμάτων της νόσου αφορά κατοίκους της υποσαχάριας Αφρικής. Από αυτούς μόνο ο ένας στους 25 έχει πρόσβαση σε φάρμακα...
 
Ενα τσουνάμι AIDS χτυπάει κάθε μήνα !

Κάθε μήνα 250.000 άνθρωποι χάνουν τη ζωή τους από το AIDS... Οι δύο ερευνητές που ταυτοποίησαν τον ιό HIV, Ρόμπερτ Γκάλο και Λυκ Μοντανιέ, συμφωνούν ότι τρεις πρέπει να είναι οι στόχοι της έρευνας και της κοινωνίας: βοήθεια στην Αφρική, μείωση της τοξικότητας των φαρμάκων και ανάπτυξη εμβολίων
 
ΙΩΑΝΝΑ ΣΟΥΦΛΕΡΗ (ΤΟ ΒΗΜΑ ΤΗΣ ΚΥΡΙΑΚΗΣ 29-4-2007)
Από τη δεκαετία του 1950 και μετά, οι δυτικές κοινωνίες είχαν αρχίσει να βιώνουν μια αίσθηση ολοένα και μεγαλύτερης ασφάλειας, τουλάχιστον σε ό,τι αφορούσε θέματα υγείας: η ανακάλυψη των αντιβιοτικών, η αποτελεσματικότητα των εμβολίων και η βελτίωση των συνθηκών ζωής και υγιεινής απομάκρυναν τον κίνδυνο των λοιμώξεων σε βαθμό αυτές να θεωρούνται υπόθεση του παρελθόντος.
Χαρακτηριστική της ευφορίας και αισιοδοξίας που επικρατούσε τη δεκαετία του 1970 ήταν η απόφαση του αμερικανού προέδρου Νίξον να κηρύξει τον πόλεμο κατά του καρκίνου, της μόνης ασθένειας που έμενε να νικηθεί.
Στις αρχές της δεκαετίας του 80 όμως ήρθε το AIDS να μας βγάλει από τη νιρβάνα μας. Επρόκειτο για μια καινοφανή νόσο η οποία αρχικά έδειχνε να έχει σαφείς προτιμήσεις σχετικά με τα θύματά της.
Οταν από τα περιορισμένα και εντοπισμένα κρούσματα περάσαμε στην επιδημία του AIDS, συνειδητοποιήσαμε όλοι ότι οι λοιμώξεις ήταν οδυνηρά παρούσες στη ζωή μας και πως έπρεπε να ανασυντάξουμε τις δυνάμεις μας για να τις αντιμετωπίσουμε. Πρωτοπόροι στην προσπάθεια για τον εντοπισμό του ιού HIV και την απόδειξη ότι αυτός ευθύνεται για το AIDS υπήρξαν οι Ρόμπερτ Γκάλο (Robert Gallo) και Λυκ Μοντανιέ (Luc Montagnier). Οι δύο κορυφαίοι επιστήμονες θα βρεθούν την Πέμπτη 3-4-07 στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών προκειμένου να μας δώσουν τις τελευταίες εξελίξεις στον συνεχιζόμενο πόλεμο κατά της νόσου. «Το Βήμα» μίλησε μαζί τους και σας δίνει μια μικρή πρόγευση...

Οι ιοί γράφουν ιστορία
Το ανθρώπινο είδος από την εμφάνισή του «συνοδοιπορεί» με τους μικροοργανισμούς (οι οποίοι εξάλλου κυριάρχησαν στον πλανήτη Γη για δισεκατομμύρια χρόνια πριν από την εμφάνιση πιο εξελιγμένων μορφών ζωής). Η αναγκαστική συμβίωσή μας και αλληλεπίδρασή μας με αυτούς έχει σμιλέψει τη γενετική ιστορία μας και όχι μόνο: ποια θα ήταν άραγε η εξέλιξη της Ευρώπης αν δεν είχε χάσει περισσότερο από το μισό του πληθυσμού της στη βουβωνική πανώλη; Ή, τι θα είχε συμβεί στην αρχαία ελληνική ιστορία αν ο Περικλής δεν είχε χαθεί στον λοιμό της Αθήνας; Οι επιδημίες είναι αναπόσπαστο κομμάτι της ανθρώπινης ιστορίας και μας επισκέπτονται με αξιοσημείωτη περιοδικότητα. Παραδείγματος χάριν, η γρίπη μάς επισκέπτεται ανελλιπώς κάθε χρόνο, αλλά κάθε 25 με 30 χρόνια παρατηρείται μια επικίνδυνα μεγάλη έξαρσή της. Οπως σημείωσε ο καθηγητής Γκάλο: «Ιστορικά έχει παρατηρηθεί ότι οι ιικές επιδημίες εμφανίζονται με μια περιοδικότητα της τάξεως των δύο μέχρι τριών δεκαετιών, παραμένουν στην κοινότητα για ορισμένο χρόνο και στη συνέχεια υποχωρούν. Συνήθως η έξαρσή τους σχετίζεται με κοινωνικές αλλαγές ή μετακινήσεις πληθυσμών. Χαρακτηριστικό παράδειγμα είναι οι επιδημίες που έπληξαν τους λαούς που υπέταξαν οι Ρωμαίοι κατά την Αρχαιότητα: η επέλαση των ρωμαϊκών στρατευμάτων ανατολικά, μετέφερε ιούς άγνωστους για το ανοσοποιητικό σύστημα των υποταγμένων και προκάλεσε μεγάλης έκτασης επιδημίες. Στις μέρες μας, η γρίπη ή το οξύ αναπνευστικό σύνδρομο (SARS) αποτελούν παραδείγματα ιών με περιοδικές εξάρσεις».

Ενας νεκρός το δευτερόλεπτο
Αν και η υποχώρηση των εξάρσεων των επιδημιών είναι ένα ιστορικά παρατηρημένο φαινόμενο (χωρίς όμως κανείς να είναι βέβαιος για το πότε και με πόσο μεγάλο ανθρώπινο κόστος θα υποχωρήσουν) φαίνεται πως υπάρχουν και εξαιρέσεις στον κανόνα: ο ιός HIV που προκαλεί το AIDS είναι οδυνηρά παρών στη ζωή μας σχεδόν για τρεις δεκαετίες. Σύμφωνα με στοιχεία του Παγκόσμιου Οργανισμού Υγείας (ΠΟΥ) ο αριθμός των ανθρώπων που αυτή τη στιγμή ζουν με το AIDS ξεπερνά τα 40 εκατομμύρια παγκοσμίως, ενώ περισσότεροι από τρία εκατομμύρια άνθρωποι χάνουν κάθε χρόνο τη ζωή τους από τον ιό.

Αναφερόμενος στον μεγάλο αριθμό θυμάτων του ιού, το μεγαλύτερο μέρος των οποίων αφορά την υποσαχάρια Αφρική, ο καθηγητής Γκάλο είναι εξαιρετικά παραστατικός: «Φαντάζομαι πως θυμόσαστε το τσουνάμι που έπληξε τις χώρες της Νοτιοανατολικής Ασίας τον Δεκέμβριο του 2004; Αυτή η φοβερή καταστροφή, η οποία δικαίως υπήρξε πρώτη είδηση στα δίκτυα όλου του κόσμου και για πολλές ημέρες, σκότωσε περίπου 200.000 ανθρώπους. Το AIDS σκοτώνει περισσότερους από 250.000 ανθρώπους κάθε μήνα! Εχουμε ένα τσουνάμι κάθε μήνα και κανείς δεν μιλάει για αυτό! Εχουμε συνηθίσει στην ιδέα, είμαστε αδιάφοροι και αυτό είναι πολύ επικίνδυνο. Η Αφρική θα όφειλε σήμερα να είναι προτεραιότητά μας». Της ίδιας άποψης είναι και ο καθηγητής Μοντανιέ ο οποίος μας μίλησε από τη Σενεγάλη όπου βρισκόταν στο πλαίσιο των προσπαθειών του για ενημέρωση και αφύπνιση του πληθυσμού σχετικά με τη νόσο: «Αν θέλουμε να ιεραρχήσουμε τις προτεραιότητές μας σε σχέση με το AIDS, δεν χωρεί αμφιβολία ότι η Αφρική θα πρέπει να είναι πρωταρχικό μέλημά μας. Δυστυχώς φαίνεται πως οι δυτικές κοινωνίες αδιαφορούν για την κατάσταση στην Αφρική. Οι ειδήσεις για τον θάνατο χιλιάδων ανθρώπων σπανίως φθάνουν στα δυτικά μέσα ενημέρωσης».

Η έλλειψη ενδιαφέροντος από τη μεριά μας για τα τεκταινόμενα στην Αφρική, αλλά και σε άλλες χώρες όπως η Κίνα και η Ινδία στις οποίες παρατηρείται έξαρση των κρουσμάτων, δεν είναι το μόνο ανησυχητικό φαινόμενο. Σύμφωνα με τον γάλλο καθηγητή «η παρουσία της νόσου για τόσο πολλά χρόνια μάς έχει κάνει να συνηθίσουμε στην ιδέα της ύπαρξής της και να χαλαρώσουμε τα μέτρα προφύλαξης. Στην Ευρώπη και τις ΗΠΑ, ειδικά οι νεότερες γενιές αδιαφορούν για τα προληπτικά μέτρα επειδή θεωρούν ότι τώρα πια η νόσος θεραπεύεται. Γνωρίζετε βεβαίως ότι δεν είναι έτσι».

Στο στόχαστρο η τοξικότητα
Πράγματι δεν είναι έτσι: μπορεί η τριπλή θεραπεία, η οποία ήταν αποτέλεσμα των εξαιρετικά εντατικών προσπαθειών που ακολούθησαν την ανακάλυψη του ιού, να έχει σώσει πολλούς ασθενείς από βέβαιο θάνατο, αλλά δεν θεραπεύει πλήρως τη νόσο. Οι ασθενείς οφείλουν να τη λαμβάνουν για το υπόλοιπο της ζωής τους προκειμένου να κρατούν τον ιό υπό έλεγχο. Με άλλα λόγια, το AIDS έχει γίνει χρόνια νόσος και οι ασθενείς-φορείς μπορούν να ελπίζουν σε απίστευτα μεγαλύτερο προσδόκιμο επιβίωσης σε σχέση με εκείνο των αρχών της δεκαετίας του 1980 όταν δεν υπήρχαν φάρμακα, αλλά δεν έχουν θεραπευτεί.

«Οι επιστήμονες έχουμε ακόμη πάρα πολλή δουλειά να κάνουμε» λέει ο καθηγητής Γκάλο και εξηγεί: «Παρά την τεράστια πρόοδο η οποία επετεύχθη και μάλιστα σε εξαιρετικά σύντομο χρονικό διάστημα, υπάρχουν πολλά άλυτα προβλήματα που πρέπει να αντιμετωπιστούν. Εξ αυτών, το βασικότερο είναι ίσως η τοξικότητα των φαρμάκων. Πρέπει να συνεχιστούν οι προσπάθειες για αποτελεσματικά φάρμακα με λιγότερες παρενέργειες. Πρέπει επίσης να είμαστε προετοιμασμένοι για την ανάπτυξη ανθεκτικότητας του ιού στα φάρμακα. Πρέπει να συνεχιστούν με την ίδια ένταση οι έρευνες για την ανάπτυξη εμβολίων. Ολα αυτά βεβαίως σημαίνουν ότι η βασική έρευνα που αφορά στον ιό πρέπει να συνεχιστεί. Περιττό βεβαίως να σας πω ότι η γενικευμένη μείωση των κονδυλίων για τη βασική έρευνα έχει επιπτώσεις και στην έρευνα κατά του AIDS».

Θεραπευτικά εμβόλια
Τη σημασία της συνέχειας των ερευνητικών προσπαθειών τόνισε και ο καθηγητής Μοντανιέ, θέτοντας και αυτός ως προτεραιότητα τη μείωση της τοξικότητας των φαρμάκων και την ανάπτυξη εμβολίων. Και ενώ ο γάλλος ερευνητής έχει στρέψει το ερευνητικό ενδιαφέρον του στις αλληλεπιδράσεις του ιού με τον ανθρώπινο οργανισμό (και ειδικότερα με το γυναικείο αναπαραγωγικό σύστημα προκειμένου να διαλευκάνει τον τρόπο με τον οποίο ο ιός εισέρχεται στο ανθρώπινο σώμα), εκτιμά ότι μπορούμε να ελπίζουμε και σε θεραπεία για την εκρίζωση του ιού: «Η ιδέα θα ήταν να μπορεί κανείς να χορηγήσει για ένα πρώτο διάστημα έξι μηνών την αντιρετροϊκή θεραπεία έτσι ώστε να μειώσει τον αριθμό των ιικών σωματιδίων δραστικά. Το επόμενο βήμα θα ήταν να επιτευχθεί ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος του ασθενούς έτσι ώστε αυτό να κρατά από μόνο του τον ιό υπό έλεγχο χωρίς να χρειάζεται πια οι ασθενείς-φορείς να λαμβάνουν φάρμακα». Προφανώς η ενίσχυση του ανοσοποιητικού συστήματος θα γίνεται με εμβόλια τα οποία σύμφωνα με τον γάλλο καθηγητή θα πρέπει να δοκιμαστούν: «Υπάρχει ανάγκη να γίνουν ευρείες κλινικές δοκιμές των θεραπευτικών εμβολίων. Αν αυτά αποδειχθούν αποτελεσματικά, θα αλλάξουν ριζικά οι ζωές εκατομμυρίων ανθρώπων».
Τα παραπάνω καθιστούν φανερό ότι οι ερευνητές που πρωτοστάτησαν στην έρευνα που αποκάλυψε τον ιό και οδήγησε στην ανάπτυξη φαρμάκων εναντίον του συνεχίζουν τις προσπάθειές τους με αμείωτη ένταση. Εχουμε όμως όλοι ως σήμερα αντιληφθεί ότι οι σημαντικές πρόοδοι παίρνουν χρόνο. Για τον λόγο αυτόν καλό θα ήταν να θυμόμαστε τις συμβουλές που είχε να δώσει ο καθηγητές Μοντανιέ σε όλους μας και κυρίως στους νεότερους: «Οι συμβουλές για την πρόληψη του AIDS δεν έχουν αλλάξει από την εμφάνιση της νόσου καθώς δεν έχει αλλάξει και ο τρόπος μετάδοσής της. Η προστασία κατά τη σεξουαλική επαφή είναι ο μόνος βέβαιος τρόπος προστασίας από τη νόσο. Βεβαίως η σεξουαλική συμπεριφορά έχει να κάνει με το ταμπεραμέντο του καθενός, αλλά η εκπαίδευση των νέων μπορεί να συμβάλει καθοριστικά στην υιοθέτηση ασφαλών μέτρων. Αντιστοίχως η εκπαίδευση είναι πολύ σημαντική και για τις χώρες της Αφρικής όπου οι γυναίκες, για κοινωνικούς λόγους, υποφέρουν πολύ περισσότερο από τους άνδρες. Αυτή τη στιγμή δίνουμε πολύ μεγάλο βάρος στην εκπαίδευση των γυναικών για τα μέτρα πρόληψης της νόσου».

Ρεκόρ θυμάτων
Ο αριθμός των ατόμων που πεθαίνουν κάθε μήνα από το AIDS φθάνει τις 250.000. Αυτό σημαίνει περισσότεροι από 8.000 άνθρωποι κάθε μέρα ή ένας άνθρωπος κάθε δευτερόλεπτο!
Από τα 42 εκατομμύρια ανθρώπων που είναι σήμερα μολυσμένα με τον ιό του AIDS, 4-6 εκατομμύρια χρειάζονται επειγόντως αντιρετροϊκή θεραπεία εξαιτίας της σοβαρότητας της ασθένειάς τους.
Αν και η υποσαχάρια Αφρική διαθέτει τη μερίδα του λέοντος σε αριθμό κρουσμάτων, ο αριθμός των ανθρώπων που έχουν πρόσβαση στην αντιρετροϊκή θεραπεία δεν υπερβαίνει το ένα εκατομμύριο.
Ανησυχητικά αυξάνονται τα κρούσματα σε χώρες της Ασίας, όπως η Κίνα και η Ινδία.

Ρόμπερτ Γκάλο και Λυκ Μοντανιέ

Ο Λυκ Μοντανιέ είναι πρόεδρος της Παγκόσμιας Οργάνωσης για την Ερευνα και Πρόληψη του AIDS της UNESCO και διευθυντής του Τμήματος Ιικής Ογκολογίας του Ινστιτούτου Παστέρ στο Παρίσι. Γεννήθηκε πριν από 75 χρόνια στην Τουρ της Γαλλίας. Σπούδασε θετικές επιστήμες στα πανεπιστήμια του Πουατιέ και του Παρισιού, όπου έκανε και τη διδακτορική διατριβή του στην ιατρική. Από το 1974 είναι ερευνητής του Εθνικού Κέντρου Επιστημονικής Ερευνας της Γαλλίας (CNRS) και από το 1985 καθηγητής στο Ινστιτούτο Παστέρ. Προτού ασχοληθεί με το AIDS είχε διερευνήσει τον τρόπο με τον οποίο οι ιοί συμβάλλουν στην καρκινογένεση.

Ο Ρόμπερτ Γκάλο είναι διευθυντής του Ινστιτούτου Ιολογίας του Πανεπιστημίου Μέριλαντ των ΗΠΑ. Γεννήθηκε πριν από 70 χρόνια στο Κονέκτικατ των ΗΠΑ από ιταλούς γονείς. Αποφάσισε να ασχοληθεί με την ιατρική όταν έχασε από λευχαιμία την αδελφή του. Μετά την αποφοίτησή του από το Ιατρικό Κολέγιο Τζέφερσον της Πενσυλβανίας και το Πανεπιστήμιο του Σικάγου ασχολήθηκε όντως με την έρευνα της λευχαιμίας. Εντόπισε μάλιστα τον πρώτο ανθρώπινo ρετροϊό, τον HTLV (Human Τ-cell leukemia Virus) εν έτει 1974. Από τη δεκαετία του 1980 ως σήμερα έχει αφιερωθεί στην έρευνα για την καταπολέμηση του AIDS.

.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αναδημοσιεύουμε από ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ

« Η ΟΜΟΦΥΛΟΦΟΒΙΑ ΣΚΟΤΩΝΕΙ »

Η αυτοκτονία του δεκαεξάχρονου Μάρκο, μετά από χρόνια ομοφυλοφοβικών παρενοχλήσεων στο σχολείο, συγκλονίζει τις μέρες αυτές την γκέι κοινότητα της Ιταλίας και ξαναθέτει επιτακτικά επί τάπητος το ζήτημα της προστασίας των ομοφυλόφιλων εφήβων.

Στην Ελλάδα, όπως πάντα, κανείς δεν μοιάζει να ενδιαφέρεται να μιλήσει για το θέμα, ούτε καν εμείς. Κι όμως, όλοι μας – δεν μπορεί - θυμόμαστε τον εφιάλτη των εξευτελισμών μας από τους συμμαθητές και, συχνά, τους ίδιους τους δασκάλους μας.
 
Μήπως έφθασε η ώρα να σπάσει αυτή η ατιμωτική σιωπή;

 
Morire di omofobia a 16 anni
Sedicenne suicida a Torino. E' solo la punta di un iceberg: dannosi per i giovani gli insulti quotidiani di politici e prelati contro le persone omosessuali
Inquietanti le parole della preside della scuola: cos’è secondo lei il bullismo? Solo percosse o minacce a mano armata?”. Anche la scritta “Sensibilizziamo i culi diversi – SS”, nel video del ragazzo disabile picchiato in classe a Torino mesi fa, si riferiva ai gay. Secondo un’indagine europea su centinaia di studenti italiani, oltre il 53% sente spesso a scuola insultare i gay come “finocchi” e gli insegnanti non se ne accorgono.
A scuola lo tormentavano da un anno e mezzo dicendogli che era gay, insultandolo e prendendolo in giro, e lui, uno studente di 16 anni di un istituto tecnico di Torino, racconta oggi il Corriere della Sera, non ce l’ha fatta più e si è ammazzato piantandosi un coltello nel petto e buttandosi dal quarto piano di casa.
“La protesta della madre di Marco ha permesso di sollevare il velo su un fenomeno diffuso ma invisibile. Il suicidio di adolescenti gay e lesbiche vessati dai compagni di classe, e più in generale il bullismo anti-gay tra i banchi di scuola sono realtà spesso ignorate. Il caso di Torino è solo la punta di un iceberg”.
Così il presidente nazionale di Arcigay, Sergio Lo Giudice, sul caso del ragazzo di Torino che si è tolto la vita.
Da un’indagine finanziata dall’Unione europea e condotta nei mesi scorsi da Arcigay su quasi 500 studenti e insegnanti delle scuole superiori è emerso che più della metà dei ragazzi e delle ragazze (53,5%) sente pronunciare spesso o continuamente, a scuola, parole offensive come “finocchio” per indicare maschi omosessuali o percepiti come tali. Un altro 28% le sente usare qualche volta, il 14,6% raramente, e il 3,8% mai.
Ma succede anche che dalle parole si passi ai fatti. A più del 10% degli studenti capita di vedere spesso o continuamente un ragazzo deriso, offeso o aggredito, a scuola, perché è o sembra omosessuale, e raramente qualcuno interviene a difesa della vittima. Non lo fa mai nessuno secondo il 19,2%, raramente per il 29,3%, non sa il 22,7%. I prof inoltre non se ne accorgono. Alla stessa domanda sul frequente verificarsi di episodi di derisione o aggressione risponde infatti positivamente lo 0% degli adulti intervistati, mentre l’83,6% dice di non aver mai assistito a niente di simile.
“I docenti tendono a sottovalutare il fenomeno del bullismo anti-gay – spiega Lo Giudice – anche perché molte volte gli episodi si verificano lontano dai loro occhi e dalle loro orecchie, ad esempio durante la ricreazione, nei corridoi, in giardino. Da altre ricerche risulta inoltre che i tentativi di suicidio tra i giovani omosessuali sono il doppio di quelli dei coetanei etero”.
“Le parole della preside dell’istituto frequentato da Marco sono il segno di una inconsapevolezza inquietante della scuola italiana – denuncia Lo Giudice, che è anche insegnante in un liceo di Bologna - Cosa significa che non c’era bullismo ma solo ‘sciocchi scherzi involontariamente crudeli’? Cos’è il bullismo per la scuola italiana? Solo percosse o minacce a mano armata? Non ci si rende conto di come possa essere devastante per la serena crescita di un adolescente gay o lesbica vivere in un ambiente, com’è la scuola italiana, in cui ‘frocio’ o ‘lesbica’ sono gli insulti più ricorrenti e offensivi?”
“Di solito il fenomeno del bullismo anti-gay è aggravato dall’incomprensione della famiglia, che si aggiunge alla percezione di un diffuso rifiuto sociale. Per questo è ancor più intollerabile che, di fronte alla protesta di una madre attiva e coraggiosa, la scuola abbia minimizzato il problema”.
“Solidarietà alla mamma di Marco per la sua perdita e per il coraggio di aver denunciato le violenze che suo figlio ha subito” viene espressa da Fabio Saccà, responsabile giovani di Arcigay. “Noi giovani omosessuali non ne possiamo più di essere considerati ‘figli di serie B’, ‘studenti di serie B’, ‘cittadini di serie B’. Oggi siamo soli di fronte alla violenza e ci sono tante troppe volte ragazzi come Marco che gettano la spugna. Se gli adulti hanno a cuore la crescita di tutti e tutte i giovani, si attivino per eliminare le cause di isolamento e di esclusione nei confronti degli omosessuali”.
“Solo poche scuole italiane – continua ancora Lo Giudice - fra queste proprio una scuola torinese, l’Istituto Bodoni, hanno attivato interventi contro l’omofobia, cioè l’ostilità e il disprezzo verso le persone omosessuali. Manca del tutto una pianificazione da parte del ministero dell’Istruzione, in colpevole ritardo per motivi ideologici. Tutto questo, in un contesto in cui da parte di esponenti politici o religiosi di primo piano si susseguono ogni giorno argomentazioni razziste e pesantemente offensive nei confronti delle persone omosessuali, con grave danno della percezione di sé e dell’autostima di chi sta vivendo un processo di maturazione della propria identità”
"Sensibilizziamo i culi diversi – SS” era la frase che si vedeva campeggiare sulla lavagna di un’altra classe scolastica di Torino mentre veniva picchiato il ragazzo disabile nel noto video, finito su internet, da cui è poi scaturito il dibattito degli ultimi mesi sul bullismo. Alcuni studenti nei giorni successivi si “giustificarono”, come riportato dalla stampa, spiegando che quella frase corredata di simboli nazisti non si riferiva allo studente picchiato ma “ad una scenetta in cui degli studenti di quella classe si fingevano gay e facevano gli idioti”.

(Αναδημοσίευση από το ιταλικό site arcigay.it)
.
 
 
 
 
 
 
 
 
 
 
Αναδημοσιεύουμε από ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ  άρθρο του  erva_cidreira

«ΕΙΧΑΝ ΤΗΝ ΙΔΙΑ ΕΡΩΜΕΝΗ»
 
 
MERCEDES DE ACOSTA
 
Δυο «ιερά τέρατα» του παγκόσμιου κινηματογράφου, η Γκρέτα Γκάρμπο και η Μάρλεν Ντίτριχ – αλλά και η Ισιδώρα Ντάνκαν και η αδελφή του Φρεντ Αστέρ – υπήρξαν ερωτευμένες με την ίδια γυναίκα με τη Μερσέντες ντε Ακόστα. Στις αρχές του 2000, η δημοσιοποίηση των επιστολών που αντάλλαξε η τελευταία με τη Σουηδέζα ηθοποιό προκάλεσε θύελλα συζητήσεων και επανέφερε στο προσκήνιο τη θυελλώδη ζωή της.
 
 
Η Μερσέντες ντα Ακόστα γεννήθηκε στη Νέα Υόρκη το 1893. Ήταν η όγδοη και τελευταία κόρη μιας ευκατάστατης ισπανικής καταγωγής οικογένειας, εγκατεστημένης στην Κούβα. Η μητέρα της, που περίμενε τον πολυπόθητο γιο, ξεπέρασε την απογοήτευσή της φωνάζοντας τη μικρή Ραφαέλ και ανατρέφοντάς την σαν αγόρι, με τη συμμετοχή ολόκληρης της οικογένειας σ’ αυτό το παιχνίδι.
Ωστόσο, επτά χρόνια αργότερα, συνέβη η τραγωδία. Σ’ έναν παιδικό τσακωμό, ένα αγοράκι της φώναξε κατάμουτρα: «Αν είσαι αγόρι και δεν έχεις "αυτό", είσαι παραμορφωμένο!» Την ίδια στιγμή ο παιδικός της κόσμος κατέρρευσε! Η οικογένεια όμως τη λάτρευε κι έτσι το περιστατικό «καταχωνιάστηκε» στο ασυνείδητο του μικρού κοριτσιού.
 
Η μεγαλύτερη αδελφή της, η Ρίτα, παντρεμένη με τον Φίλιπ Λίντινγκ, εραστή της Μάτα Χάρι, της γνώρισε τον Ροντέν, τον Μπεργκσόν, τον Ντ’ Ανούντσιο, την Έντιθ Γουόρτον, τη Σάρα Μπερνάρ, τον Χαλίλ Γκιμπράν, μεταξύ πολλών άλλων διάσημων που σύχναζαν στο αξιοζήλευτο σαλόνι της. Κι ήταν ο Χαλίλ Γκιμπράν που θα την οδηγήσει να αμφισβητήσει, στην εφηβεία της, τον καθολικισμό της! Η γνωριμία τους θ’ αποτελέσει μια πνευματική περιπέτεια που χρόνια αργότερα θα τη φέρει στην Ινδία, όπου θα γνωρίσει τον γκουρού Ραμάνα Μαρχάσι. Στην αυτοβιογραφία της θα περιγράψει τις τρεις σημαντικότερες ημέρες της ζωής της κοντά του : «Πρέπει ν’ ακολουθείς το "εγώ" σου. Δεν υπάρχει τίποτε και κανείς άλλος ν’ ακολουθήσεις» της είπε και βάζοντας το δεξί του χέρι στην καρδιά της, συνέχισε: «Εδώ βρίσκεται η καρδιά, η πνευματική καρδιά! Βρες το "εγώ" σου στην πραγματική καρδιά!» Και η Μερσέντες θα ξεκινήσει την αναζήτηση, ερωτευόμενη το 1917 τη δεκαεξάχρονη τότε Ισιδώρα Ντάνκαν.
Ένας έρωτας που συνεχίστηκε σαν προστασία και οικονομική βοήθεια μέχρι τον τραγικό θάνατο της Ισιδώρας από την πιασμένη στη ρόδα μιας Μπουγκάτι εσάρπα της. Από την εποχή αυτή διασώζεται ένα ποίημα της θεϊκής χορεύτριας για τη Μερσέντες: «Κορμί λεπτό, χέρια απαλά και άσπρα / στην υπηρεσία της ηδονής μου / δυο λουλουδιασμένα στήθη / στρογγυλά και γλυκά / προσκαλούν το πεινασμένο μου στόμα να φάει / απ’ όπου δυο ρόδινες στητές ρώγες / ζητούν από τη διψασμένη μου ψυχή να πιει / κι ακόμα πιο κάτω ένας μυστικός τόπος / όπου θα ‘θελα να κρύψω το πρόσωπό μου / τα φιλιά μου σαν ένα σμήνος από μέλισσες / θα ανοίξουν δρόμο / ανάμεσα στους μηρούς σου / και θα ρουφήξουν μέλι από τα χείλη σου / ενώ εγώ θα αγκαλιάζω τους λεπτούς γοφούς σου».

Τι ήταν αυτό που διέθετε η Μερσέντες και προκάλεσε τόσα πάθη; Το ύψος της ήταν μόλις 1,57. Αδύνατη, με μεγάλα εντυπωσιακά μαύρα μάτια και εξέχοντα ζυγωματικά, με μαύρα μαλλιά γυαλισμένα με μπριγιαντίνη, σχεδόν πάντα ντυμένη στα μαύρα, φορώντας καπέλο και μ9α μακριά κάπα από την οποία μόλις φαίνονταν οι αγκράφες των παπουτσιών της, η Μερσέντες τραβούσε την προσοχή σε κάθε εμφάνισή της. Κάποιος σήμερα, κοιτάζοντας τις φωτογραφίες της, ίσως να μην καταλάβει τι ήταν αυτό το τόσος ιδιαίτερο που είχε! Όμως, απ’ ό,τι λέγεται, ήταν αρκετό να την ακούσει κάποιος να δηλώνει «μπορώ να αρπάξω τη γυναίκα οποιουδήποτε άνδρα», για να συνειδητοποιήσει την ισχυρή προσωπικότητά της. Την ίδια εποχή θα ξεκινήσει τη σχέση της με τη Ναζίμοβα, διάσημη Ρωσίδα ηθοποιό που μόλις είχε φθέσει στην Αμερική με σκοπό να κατακτήσει το Μπρόντγουεϊ. Κοντά της θα βυθιστεί στη ρωσική κουλτούρα, θα μυηθεί στον κόσμο του Ντοστογιέφσκι, του Τολστόι, του Γκόγκολ και του Πούσκιν.

Όμως, η πίεση της μητέρας της θα την αναγκάσει το 1920 να παντρευτεί συμβατικά τον Αμπραάμ Πουλ, γόνο πλούσιας οικογένειας του Σιγκάγου. Σε αντίθεση με την ισχύουσα αμερικανική παράδοση, τα 15 χρόνια που κράτησε αυτός ο γάμος, η Μερσέντες θ’ αρνηθεί να αποκαλείται κυρία Πουλ. Μάλιστα, αμέσως μετά την τελετή, φεύγει για ένα μακρύ ταξίδι στην Ευρώπη με την έξαλλη από ζήλια ερωμένη της ηθοποιό Έβα Λεγκαλιέν.

Είναι σ’ αυτό το ταξίδι, στη ρεσεψιόν του περίφημου ξενοδοχείου Pera Palace, που θα ανταλλάξει την πρώτη φευγαλέα ματιά με την πιο εντυπωσιακή γυναίκα που έχουν δει ποτέ τα μάτια της. Από τους αριστοκρατικούς της τρόπους φαντάζεται ότι είναι Ρωσίδα πριγκίπισσα, αλλά ο ρεσεψιονίστ το διαψεύδει. Δεν θυμάται το όνομα της, «αλλά σίγουρα πρόκειται για μια νεαρή Σουηδέζα ηθοποιό», της λέει.

Ναι, είναι η Γκρέτα Γκάρμπο! Θα χρειαστεί να περάσουν εννιά ολόκληρα χρόνια πριν της δοθεί η ευκαιρία να τη γνωρίσει από κοντά σ’ ένα πάρτι στη Σάντα Μόνικα, στο σπίτι της σεναριογράφου Σάλκα Βέρτελ. Η Μερσέντες είναι καλεσμένη ως σεναριογράφος του Χόλυγουντ. Είναι ένα πάρτι στους αντίποδες της τυπικής χολιγουντιανής ανοησίας και κακογουστιάς, που καθόλου δεν αντέχει. Όπως σημειώνει στην αυτοβιογραφία της «Εδώ βρίσκεται η καρδιά», όταν έδωσαν οι δυο τους τα χέρια και της χαμογέλασε, αισθάνθηκε ότι την ήξερε όλη της τη ζωή, σε πολλές προηγούμενες μετενσαρκώσεις της. Η εικοσιεξάχρονη τότε Γκάρμπο προσέχει ένα βραχιόλι που φοράει η Μερσέντες. «Το αγόρασα στο Βερολίνο για σένα» της απαντάει εκείνη, ενώ το βγάζει και της το χαρίζει.

Είμαστε στους πρώτους μήνες του 1931 και η Μερσέντες, 38 χρόνων, έμπειρη σε σαπφικούς έρωτες, απσίγνωστη στους ομοφυλοφιλικούς κύκλους της Νέας Υόρκης των τρελών χρόνων του Μεσοπολέμου, νιώθει ότι ερωτεύεται για πρώτη φορά έτσι ασυγκράτητα. Όταν η Γκάρμπο θα της προτείνει να περάσουν μαζί 6 εβδομάδες στο νησί της ασημένιας λίμνης στη Σιέρα Νεβάδα, θα είναι γι’ αυτήν η απόλυτη ευτυχία. Θα γράψει: «Πώς να περιγράψεις 6 μαγευτικές εβδομάδες… Έξι τέλειες εβομάδες μέσα σε μια ολόκληρη ζωή… κι όλο αυτό τον καιρό ούτε μια στιγμή δυσαρμονίας ανάμεσα στην Γκρέτα κι εμένα… 6 εβδομάδες που πέρασαν σαν 6 λεπτά». Ωστόσο, από αυτές τις διακοπές το μόνο που έχει μείνει για την …ιστορία και την περιέργεια μας είναι κάποιες γυμνόστηθες φωτογραφίες της Γκάρμπο και οι υπαινιγμοί της Μερσέντες για μια θυελλώδη ερωτική σχέση. Υπαινιγμοί που διέψευσε η Γκάρμπο και αμφισβήτησαν πολλοί κοινοί τους φίλοι. Παρ’ όλα αυτά, η Άλις Μπ. Τόκλας, ερωτική σύντροφος της Γερτρούδης Στάιν και μέντορας της «χαμένης γενιάς», έγραψε στην Ανίτα Λος: «Κάποια μέρα, κάποια μου είπε ότι δεν θα έπρεπε να παίρνουμε στα ελαφρά τη Μερσέντες. Στο τέλος-τέλος είχε στην αγκαλιά της τις δυο πιο σημαντικές γυναίκες της Αμερικής, την Γκρέτα Γκάρμπο και τη Μάρλεν Ντίτριχ!»
 

Γιατί είναι γεγονός που δεν χωράει την παραμικρή αμφιβολία! Όταν η Γκάρμπο το καλοκαίρι του 1932 φεύγει στη Σουηδία, αδιαφορώντας για το ότι αφήνει πίσω της μόνη κι απελπισμένη τη Μερσέντες, εκείνη θα βρει παρηγοριά στην αγκαλιά της Μάρλεν Ντίτριχ, με πρωτοβουλία μάλιστα της μοιραίας ηθοποιού. Η Μάρλεν Ντίτριχ, τρελά ερωτευμένη με τη Μερσέντες, γεμίζει το σπίτι της δεύτερης με λουλούδια και δηλώνει στα γράμματά της: «Τρελά και παθιασμένα ερωτευμένη μαζί σου». «Μη λες ποτέ "για πάντα", γιατί στον έρωτα είναι βλασφημία», της παραπονιέται σ’ ένα γράμμα της η Μερσέντες. Και πράγματι, 9 μήνες μετά, η Μάρλεν αναγκάζεται να φύγει στην Ευρώπη, μένοντας όμως για πάντα μια καλή και πιστή φίλη της ερωμένης της.

Ακριβώς ό,τι δεν υπήρξε η Γκάρμπο, η οποία διατήρησε για χρόνια με τη Μερσέντες μια φιλία, με τα πάνω και τα κάτω της, κρατώντας όμως τις αποστάσεις και καθορίζοντας αυτή τους κανόνες. Ψυχρή και υπεροπτική, μέχρις ότου διακόψει οριστικά το 1960, όταν δημοσιεύεται η αυτοβιογραφία της Μερσέντες. Λέγεται, μάλιστα, ότι όταν έπειτα από χρόνια η Μερσέντες τής έστειλε ένα χριστουγεννιάτικο καλάθι με ποτά, η Γκάρμπο κράτησε μόνο ένα μπουκάλι βότκα κι επέστρεψε τα υπόλοιπα χωρίς καν ένα ευχαριστήριο σημείωμα.

Φυσικά, στη ζωή της Μερσέντες υπήρξαν και πολλές άλλες ερωμένες, όπως η Αντέλ Αστέρ, αδελφή του Φρεντ, υπήρξαν φίλοι της σπουδαίες προσωπικότητες, όπως ο Πικάσο, ο Έλιοτ, ο Στραβίνσκι, ο Τοσκανίνι, ο Κοκτό, ο Χάξλεϊ, ο Πάουντ, ο Νιζίνσκι, ο Ντιαγκίλεφ, ο Ματίς. Όμως στη ζωή της υπήρξε και το συγγραφικό της έργο, τόσο περίεργα λυρικό και δραματικό χωρίς ίχνος μοντερνισμού, αλλά και τόσο γυναικείο, γεμάτο ευφυΐα και τόλμη.

Παρ’ όλα αυτά, ιδιαίτερα μετά το ’60, η ζωή της άρχισε να γλιστράει στην ανωνυμία, κάτι που η ίδια πάλεψε με νύχια και με δόντια για να το αποφύγει. Τελευταίος περιστασιακός φίλος της, ο Άντι Γουόρχολ. Πέθανε στη Νέα Υόρκη το 1968, μάλλον μόνη και μάλλον φτωχή.

Την αλληλογραφία της με την Γκάρμπο την κληροδότησε στο μουσείο Rosenbach της Φιλαδέλφειας, με τον όρο να ανοιχθεί 10 χρόνια μετά τον θάνατο της Γκάρμπο.
 
Οι 55 επιστολές, οι 14 κάρτες και τα 10 τηλεγραφήματα δόθηκαν στη δημοσιότητα στις αρχές του 2000, χωρίς να καταφέρουν να ρίξουν το άπλετο φως που όλοι περίμεναν στην τόσο αμφιλεγόμενη σχέση τους και χωρίς να κατορθώσουν να λύσουν το αίνιγμα της σεξουαλικότητας της Γκάρμπο. Διότι η Γκάρμπο, μια γυναίκα που δεν ήθελε με τίποτε να μάθουν οι άλλοι την προσωπική της ζωή, δεν θα έγραφε ποτέ σε γράμματα σκέψεις και συναισθήματα που θα την … εξέθεταν με τη δημοσιοποίησή τους.
 
Μένουν μόνο τα γράμματα της Μερσέντες που αντάλλαξε με τη Ντίτριχ – στα οποία η Μάρλεν την παρηγορούσε για το τέλος της σχέσης της με την Γκάρμπο – ως έμμεσες αναφορές για τη σχέση των δυο γυναικών.
 
Ωστόσο, γεννημένη στα τέλη του 19ου αιώνα η Μερσέντες ντε Ακόστα κατάφερε να σημαδέψει με τη ζωή και το όνομά της τον πρώτο χρόνο και του 21ου αιώνα
 
Του erva_cidreira
.

Στον φούρνο


ΝΙΚΟΣ ΜΠΑΚΟΥΝΑΚΗΣ

Νόμιζα ότι η υπόθεση της δίωξης των βιβλίων είχε τελειώσει οριστικά στη δεκαετία του 1970, ως κατάλοιπο - τότε - του υπερβάλλοντος ζήλου των προστατών του ελληνοχριστιανικού (διάβαζε: χουντικού) πατριωτισμού. Μόλις που διακρίνονται πια μέσα στην αχλύ της τριακονταετίας οι αυτεπάγγελτες εισαγγελικές διώξεις εκδοτών επειδή εξέδωσαν Μαρκήσιο Ντε Σαντ ή Ζορζ Μπατάιγ, δηλαδή συγγραφείς και κείμενα που έπρεπε να κριθούν από την ελληνική δικαιοσύνη, και ας τα είχε κρίνει και κατατάξει η Ιστορία. Και έρχεται τώρα η περίπτωση της Λιλής Ζωγράφου και του βιβλίου της Η αγάπη άργησε μια μέρα για να δείξει ότι στην Ελλάδα τίποτε δεν είναι αυτονόητο, τίποτε δεν θεωρείται κατακτημένο και ότι το παράλογο μπορεί να κυριαρχήσει της λογικής και της ορθοφροσύνης.

Δεν με ενοχλεί τόσο η γνωστή τηλεοπτική εκπομπή που έκρινε το βιβλίο της Λιλής Ζωγράφου ακατάλληλο ανάγνωσμα για μαθητές της Γ´ Γυμνασίου. Με ενοχλεί περισσότερο, γιατί είναι πιο επικίνδυνη, η συμπεριφορά γονιών που έκριναν και καταδίκασαν το βιβλίο με εξωλογοτεχνικούς και εξωπαιδαγωγικούς όρους, αλλά κυρίως που κατήγγειλαν τον καθηγητή ο οποίος πρότεινε το μυθιστόρημα στους μαθητές του. Με ενοχλεί ο υφέρπων φασισμός τους. Αντί να επιμείνουν να συζητηθεί το θέμα μέσα στους κύκλους της σχολικής κοινότητας - της μόνης αρμόδιας να κρίνει ή να κατακρίνει - έσπευσαν να κάνουν καταγγελία στην τηλεόραση, δηλαδή στον πιο πορνογραφικό χώρο, με όλες τις συνδηλώσεις της λέξης, της δημόσιας ζωής στην Ελλάδα. Είναι πολύ ανησυχητική αυτή η συμπεριφορά, που εκδηλώνεται με ποικίλες μορφές, ένα είδος καταγγελτικού ατομισμού, που αναζητεί στην τηλεόραση τα νομιμοποιητικά του εχέγγυα. Με ενοχλεί επίσης ότι το σχολείο, υποκύπτοντας στην τηλεοπτική κρίση, στον τηλεοπτικό εκβιασμό ή στην τηλεοπτική διαπόμπευση (όπως το δει κανείς), έσπευσε να θέσει σε διαθεσιμότητα τον καθηγητή. Και με ενοχλούν βεβαίως οι τηλεοπτικοί κριτές, ειδικά αυτοί που κινούνται στον χώρο της Αριστεράς και δεν διστάζουν για λόγους αποκλειστικά και μόνο τηλεοπτικής αναγνωρισιμότητας να αποφασίζουν χωρίς γνώση και να καταδικάζουν εκ του αποσπάσματος. Γιατί είναι σίγουρο ότι κανείς από αυτούς δεν είχε διαβάσει τις 175 σελίδες του μυθιστορήματος της Λιλής Ζωγράφου, που πρωτοεκδόθηκε το 1994 (εκδόσεις Αλεξάνδρεια) και έχει από τότε δεχθεί την καταξιωτική αναγνωστική κρίση.

Είναι πολύ εύκολο να κάνεις σήμερα κυνήγι μαγισσών. Μπορεί να μην υπάρχουν εισαγγελείς που επεμβαίνουν αυτεπαγγέλτως, υπάρχουν όμως τηλεοπτικά κανάλια που κάνουν το ίδιο. Είναι πολύ εύκολο, ας πούμε, να κυνηγήσεις τον Κ. Π. Καβάφη από την εκπαίδευση, να ζητήσεις τον εξοστρακισμό του από τα σχολικά εγχειρίδια. Γιατί πώς θα μιλήσεις για τον ηδονισμό του αν δεν κάνεις λόγο για την ομοφυλοφιλία του; Και αν μιλήσεις για την ομοφυλοφιλία του, δεν φοβάσαι τους γονείς που θα σε καταγγείλουν για παρότρυνση προς την ακολασία; Είναι επίσης πολύ εύκολο να ζητήσεις την καταδίκη αρχαίων λυρικών ποιητών, πολύ περισσότερο που κανείς δεν θα νοιαστεί γι' αυτούς. Οπως είναι πολύ εύκολο να καταγγείλεις τον Μ. Καραγάτση, για τα ερωτικά του, ή ακόμη και τον Γιώργο Θεοτοκά - για φιλοκομμουνισμό ή αντικομμουνισμό, εξαρτάται από την οπτική του καθενός -, αλλά και αυτόν τον Παπαδιαμάντη, ειδικότερα για εκείνα τα κείμενά του όπου διαφαίνεται ένας υπαινικτικός αυτοερωτισμός. Στην πυρά, λοιπόν, η μαθητιώσα νεολαία κινδυνεύει.


Το ΒΗΜΑ, 11/02/2007

.


 

Αναδημοσίευση από το blog ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ του erva_cidreira

ΝΑΖΙΣΤΙΚΕΣ ΠΡΑΚΤΙΚΕΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΕΞΑΛΕΙΨΗ ΤΗΣ ΟΜΟΦΥΛΟΦΙΛΙΑΣ ΣΤΑ ΠΡΟΒΑΤΑ
 

Ξέσπασε πόλεμος για τα ομοφυλόφιλα πρόβατα
Πειράματα μεταβολής της σεξουαλικότητας των κριαριών, ώστε να ζευγαρώνουν μόνο με προβατίνες, πραγματοποιούν οι επιστήμονες στις Ηνωμένες Πολιτείες. Η προοπτική όμως να αξιοποιηθούν τα πορίσματα τέτοιου είδους ερευνών και σε ανθρώπους προκαλεί έντονες αντιδράσεις. Εκπρόσωποι οργανώσεων ομοφυλοφίλων τις συγκρίνουν με τις ναζιστικές ερευνητικές πρακτικές για την εξάλειψη της ομοφυλοφιλίας. Οι έρευνες τις οποίες πραγματοποιούν οι επιστήμονες στο Πανεπιστήμιο Υγείας και Επιστήμης και στο Πολιτειακό Πανεπιστήμιο στο Όρεγκον επικεντρώνονται στην τροποποίηση της ορμονικής ισορροπίας στον εγκέφαλο των ομοφυλόφιλων κριαριών. Η τροποποίηση αυτή πραγματοποιείται με την έγχυση ορισμένων ορμονών στον εγκέφαλο. Για να φτάσουν όμως σε αυτό το στάδιο, οι ειδικοί επισημαίνουν ότι έχουν πρώτα εντοπίσει τους μηχανισμούς που επηρεάζουν τις επιθυμίες των κριαριών με ομοφυλοφιλικές τάσεις. Αυτό όμως προϋποθέτει το άνοιγμα του κρανίου του ζώου και την τοποθέτηση αισθητήρων. Έτσι πραγματοποιείται - «με σημαντική επιτυχία», όπως αναφέρεται - η μεταβολή της σεξουαλικότητας των κριαριών, με πολλά γκέι κριάρια να στρέφονται, μετά τη... θεραπεία, στην αναζήτηση συντρόφου μεταξύ των θηλυκών.
Τα πειράματα αυτά ανοίγουν έναν νέο κύκλο συζήτησης με μεγάλο δημόσιο ενδιαφέρον. Θεωρητικά, γράφουν οι κυριακάτικοι «Τάιμς», μπορεί στο μέλλον να οδηγήσουν τις υποψήφιες μητέρες στη δυνατότητα να περιορίσουν ή να εξαλείψουν τις πιθανότητες να γίνει το παιδί τους ομοφυλόφιλος. Οι ειδικοί τονίζουν πως η διαδικασία - στους ανθρώπους - θα μπορούσε να είναι πολύ απλή και να έχει τη μορφή επιθέματος στο δέρμα της γυναίκας, το οποίο θα περιέχει συμπλήρωμα ορμονών. Εκτός όμως από το συμπλήρωμα ορμονών, οι γονείς θα μπορούσαν να εξετάσουν και τη σεξουαλικότητα του εμβρύου, στο πλαίσιο του προγενετικού ελέγχου.
Έντονες επικρίσεις
Το ζήτημα έχει προκαλέσει αντιδράσεις από ομοφυλοφίλους και ζωοφιλικές οργανώσεις. «Πώς είναι δυνατόν, εν έτει 2007 ένα πανεπιστήμιο να πραγματοποιεί τόσο σκληρά πειράματα, τα οποία παράλληλα αποτελούν έκφραση φοβίας απέναντι στην ομοφυλοφιλία;», διερωτάται η επί εννέα φορές νικήτρια του Γουίμπλεντον, ομοφυλόφιλη Μαρτίνα Ναβρατίλοβα. Δεν ήταν όμως η μόνη. Στο πλευρό της τάσσονται και αρκετοί επιστήμονες που παραθέτουν προς συζήτηση και τα ηθικά διλήμματα που θα προκύψουν αν επιτραπεί στους γονείς να έχουν λόγο στη σεξουαλικότητα των παιδιών τους. «Με αυτόν τον τρόπο θα διευρυνθεί η ελευθερία των γονέων, να επιλέξουν τα παιδιά που θέλουν να αναθρέψουν», τόνισε ο Μάικλ Μπέιλι, καθηγητής Νευρολογίας στο Πανεπιστήμιο Northwestern του Σικάγου. «Οι έρευνες αυτές μπορούν να γίνουν αντικείμενο εκμετάλλευσης από κοινωνίες που παραμένουν κλειστές στους ομοφυλοφίλους. Φανταστείτε την τεχνολογία αυτή στα χέρια του Ιράν», προσέθεσε ο Ούντο Σουκλένκ, καθηγητής Βιοηθικής στο Πανεπιστήμιο Καληδονίας στη Γλασκώβη.
Έρευνες από τα παλιά

* ΚΑΤΑ ΤΗ δεκαετία του 1960, ο επιστήμονας Γκίντερ Ντόρνερ από το πρώην Ανατολικό Βερολίνο, πραγματοποίησε πειράματα ορμονικής μεταβολής σε τρωκτικά, με την ελπίδα να βρεθεί ένας τρόπος για να εξαλειφθεί η ομοφυλοφιλία.

* ΤΟ 2002, ο Αμερικανός νευρολόγος Σάιμον ΛιΒέι ισχυρίστηκε πως ανακάλυψε ότι οι εγκέφαλοι των ετεροφυλόφιλων και ομοφυλόφιλων ανδρών είναι διαφορετικοί. Τα πειράματά του σε σορούς ομοφυλοφίλων οι οποίοι είχαν πεθάνει από AIDS επικρίθηκαν έντονα.

(Αναδημοσίευση από την εφημερίδα ΤΑ ΝΕΑ , 02/01/2007 )



.


GREG KADEL

Image Hosted by ImageShack.us

Αναδημοσίευση από το blog τα ΤΟ ΑΠΕΝΑΝΤΙ ΠΕΖΟΔΡΟΜΙΟ του erva_cidreira

 

 

ΙΣΤΟΡΙΕΣ ΤΡΑΝΣΦΥΛΟΦΟΒΙΑΣ  1
 

Μια νύχτα χιονισμένη του Φλεβάρη, έκοβα βόλτες μόνος στην Πολυτεχνείου. Οι αδελφές και τα τεκνά είχαν χαθεί ως δια μαγείας. Ξάφνου εμφανίστηκε μια τραβεστί, κι άρχισε κι αυτή τα πηγαινέλα. Διασταυρωνόμασταν, μα δε μιλιούμασταν. Είναι αλήθεια πως δεν το συνήθιζα να πιάνω γνωριμίες, κι όλες αυτές δε με χωνεύαν ακριβώς γι’ αυτό. Το θεωρούσαν, φαίνεται, ακαταδεξιά, και στην αρχή μού ρίχναν σουβλερές ματιές, ώσπου στο τέλος με αγνοούσαν. Έτσι κι αυτή, απόψε, με κοίταζε ανέκφραστη και προσπερνούσε. Ήταν χλομή, με μια απόγνωση στα μάτια, κι αυτό δεν το ‘χα δει σε άλλη τραβεστί. Φορούσε ένα γούνινο παλτό πολυτελείας, που πρόσθετε στη μοναξιά της κι άλλη μοναξιά. Μου ήταν συμπαθής, θα ήθελα να της μιλήσω, μα δεν τολμούσα να κάνω την αρχή. Ίσως κι αυτή- έτσι μου φάνηκε – να αισθάνονταν το ίδιο.
Σε μια στιγμή περάσαν δυο τεκνά πάνω σε ένα μηχανάκι. Την πείραξαν, τους έβρισε, κι εξαφανίστηκαν. Λίγι μετά, τα ίδια τσόλια. Καθώς το μηχανάκι πέρασε από κοντά της, «πουστάρα!» άκουσα να ωρύεται ο ένας, ενώ το πίσω τσόλι της πέταξε στην πλάτη ένα κεσέ γιαούρτι, και βλέποντας πως την πετύχανε, αλάλαξαν κι οι δυο με μια αιμοβόρα και χυδαία ικανοποίηση, κι αμέσως άνοιξαν ταχύτητα και χάθηκαν.
Έτρεξα ταραγμένος και την κράτησα, την ώρα που κατέρρεε με λυγμούς. «Μην κάνετε έτσι», της είπα φιλικά, «δεν είναι τίποτα, θα το σκουπίσουμε». «Δεν κλαίω τα χάλια μου», μου απάντησε μεσ’ απ’ τα δάκρυα της, «μον κλαίω το γούνινο παλτό μου που ήταν ολοκαίνουργιο και που το φόρεσα πρώτη φορά απόψε». Την έπιασα απ’ το μπράτσο και την πήγα στο παρκάκι με τη βρυσούλα. Παίρνοντας με τις χούφτες μου νερό, καθάρισα τη ράχη του παλτού της απ’ τα γιαούρτια, που σχηματίζανε μια διαγώνιο από τους ώμους στους γοφούς. Με κάτι χαρτομάντιλα που βρέθηκαν, προσπάθησα να καθαρίσω και τα τελευταία υπολείμματα στη γούνα. Μα ίσως δεν τα κατάφερα καλά, και το παλτό της φάνταζε σα λεηλατημένο. Προσπάθησα να την παρηγορήσω όσο μπορούσα. Κι όταν συνήλθε πια και φώναξε ένα ταξί και ήταν να χωρίσουμε, μου φίλησε άξαφνα το χέρι και μου είπε: «Και να σκεφτείτε πως σας είχα για χαφιέ!».
 
Ντίνος Χριστιανόπουλος: Το γιαούρτι ( Παραφυάδα, τεύχος 5, 1989)

 



.


Αναδημοσίευση απότο blog τα  ΜΟΥΤΡΑ του George Le Nonce

 

  • Το αφιερώνω σε εκείνες / εκείνους που δεν έχουν ποτέ ξεστομίσει τις λέξεις “ευχαριστώ”, “παρακαλώ” και “συγγνώμη” και που  η άρθρωσή τους είναι τόσο προβληματική ώστε ό,τι και αν λένε νομίζεις ότι σε βρίζουν.
                                                                                             Μαρίνα  Γαλανού.
                                                                                                   6-12-2006
 

 

Πολλοί από τους ανθρώπους γύρω μας είναι αμόρφωτοι. Κάποιοι από τους αμόρφωτους είναι επίσης βλάκες. Κάποιοι από τους βλάκες αμόρφωτους είναι επίσης κακόγουστοι. Και πολλοί από τους κακόγουστους βλάκες αμόρφωτους είναι ... Χάριν συντομίας, αποκαλώ τους τελευταίους “οι αμοιβάδες” αν και είναι σαφώς αντιπαθέστεροι από τα ομώνυμα πρωτόζωα.

Οι αμοιβάδες αυτές έχουν κάποια ιδιαίτερα χαρακτηριστικά με βάση τα οποία μπορούμε εύκολα να τις αναγνωρίσουμε:

  • δεν διαβάζουν ποτέ τίποτε, ούτε καν εφημερίδα
  • θαυμάζουν μόνον τους ομοίους τους, ιδιαίτερα αυτούς που διαθέτουν πολιτικό οφφίκιο.
  • διασκεδάζουν μόνο στα μπουζούκια
  • βλέπουν τακτικά τον κύριο μάκη στην τηλεόραση, τον οποίο θεωρούν πολιτιστική εκπομπή
  • αγοράζουν ωραία ρούχα τα οποία ασχημαίνουν μόλις τα φοράνε
  • δεν έχουν ποτέ ξεστομίσει τις λέξεις “ευχαριστώ”, “παρακαλώ” και “συγγνώμη
  • η άρθρωσή τους είναι τόσο προβληματική ώστε ό,τι και αν λένε νομίζεις ότι σε βρίζουν
  • συχνά διακρίνεις ονόματα διασήμων φίλων τους μέσα στον απεχθή χυλό της ομιλίας τους
Το αηδιαστικότερο, όμως, χαρακτηριστικό τους είναι η στάση τους απέναντι στους επιστήμονες, τους καλλιτέχνες, τους καλαίσθητους, τους ανθρώπους που έχουν κάποια παιδεία, τέλος πάντων. Χρόνια νόμιζα πως πρόκειται απλώς για παντελή έλλειψη εκτίμησης - στάση κατανοητή, δεδομένης της βλακείας και της αμορφωσιάς των αμοιβάδων. Αλλά τελευταία μου έχει δοθεί η ευκαιρία, λόγω εργασιακού περιβάλλοντος, να παρατηρήσω τις αμοιβάδες από κοντά και έχω διαπιστώσει πως δεν πρόκειται απλώς για έλλειψη εκτίμησης ή σεβασμού, αλλά για βίαιη απέχθεια και αποστροφή: οι αμοιβάδες σιχαίνονται την ιδέα ότι στον ίδιο χώρο όπου κινούνται οι ίδιες πιθανόν να κυκλοφορούν και άνθρωποι με κάποια εγκεφαλική δραστηριότητα.
 

Αυτή η βίαιη απέχθεια και αποστροφή δεν είναι εύκολο να εξηγηθεί. Το πρώτο που φαντάζεται κανείς είναι ότι οι αμοιβάδες φθονούν τις ικανότητες, τα ταλέντα ή απλώς την παιδεία των άλλων ανθρώπων, αναγνωρίζουν ίσως ενδόμυχα την απύθμενη κατωτερότητά τους και αντιδρούν συμπλεγματικά. Αλλά αυτό δεν μπορεί να ισχύει, διότι οι αμοιβάδες δεν έχουν συναισθήματα. Επιπροσθέτως, οι αμοιβάδες δεν έχουν την παραμικρή αυτογνωσία ή αυτοσυναίσθηση και δεν υποψιάζονται ποτέ ότι οι άλλοι θα μπορούσε να είναι πιο εξελιγμένοι. Μιας τέτοιας υποψίας υπόκειται κατ’ ανάγκη ένα minimum λογικής σκέψης, μια μικρή δόση ανάλυσης των γεγονότων, κατανόησης των ανθρώπινων συμπεριφορών και των κινήτρων τους. Αλλά οι αμοιβάδες δεν σκέπτονται: απλώς συνωμοσιολογούν.

Επομένως, οι αμοιβάδες δεν μπορεί να έχουν κάποιο λογικό κίνητρο στην απέχθειά τους προς τους (άλλους) ανθρώπους. Η στάση τους είναι απλώς ρατσιστική. Για την ακρίβεια, η στάση τους αποτελεί το απαύγασμα του ρατσισμού: δεν ανέχονται αυτούς που δεν είναι αμοιβάδες. Και προσπαθούν ακατάπαυστα να βλάψουν ό,τι δεν μοιάζει με αμοιβάδα, διότι μπορούν: έχουν εξουσία.

Για την ακρίβεια, μόνον οι αμοιβάδες μπορεί να έχουν εξουσία. Γιατί οποιαδήποτε ζωντανή εγκεφαλική δραστηριότητα απωθεί την εξουσία με τον ίδιο τρόπο που οι αμοιβάδες απωθούν την εγκεφαλική δραστηριότητα.






.


Αναδημοσίευση από το Blog Gay Βιβλιογραφία στα ελληνικά

http://www.umhomemgrego.blogspot.com/

Του Γιώργου Μανιώτη: Η Kρυστάλλω ήταν άντρας (Έκτυπο)

Κι αν έρθει μέρα σκοτεινή
και βάσανα χιλιάδες
να τα ξορκίζεις με έρωτα
με αγκαλιές και με φιλιά.
Κι όταν πέρα δεν τραβά
τραγούδα το τραγούδι μας
κι όλα θα δεις θα παν’ καλά!!!
...Η Κρυστάλλω ήταν άντρας
...και ο Κίτσος τραβεστί
...και ο παπάς ήταν νταβάς
...και ο αστυνόμος αδελφή
...Γιέιιι…



πίσω πάνω

 

πίσω πάνω